Երվանդ Քոչար
Իմ առաջին ծանոթությունը Երվանդ Քոչարի հետ եղել է, այսպես ասած, «հեռակա»: Պարզ պատճառով: Ես Թբիլիսիի ակադեմիայի ուսանող էի և դեռ առիթ չէր եղել անձամբ ծանոթ լինելու: Բայց 1940 թվին Հեղափոխության թանգարանի պատվերով ես մի նկար էի նկարել («11-րդ բանակի մուտքը Երևան»), իսկ ընդունող ժյուրիի անդամ էր եղել Քոչարը, որը հավանել էր...
Read MoreՏխուր բան է հիշողությունը… բայց հրաշալիք է, չէ՞…01.09.1994
Տեր Աստված… այս ի՜նչ հրաշալիք է այս ռադիոթատրոն կոչեցյալը: Ձայնադարանից հանել են «Ծառերը մեռնում են կանգնած»… «կատակերգությունը» և հանճարեղագույն Օլգա Գուլազյանի ձայնն եմ կլանում… Տեր Աստված, ինչքան լավ է, որ մի խելոք ձայնագրել է, չէ՞որ կարող էին պարզապես չձայնագրել… և ես չէի տեղափոխվի անցած հրաշալի օրերը… և...
Read MoreԴեբեդի ձորը… 16.08.1935
Գնացինք ձորը… Դեբեդի ձորը: Ի՜նչ ահռելի բան էր, տո՛, և ինչ ձայն է հանում… Ժայռի ծայրից ներքև ես նայում, գլուխդ պտտվում է: Տեսնես` ինչ տեսարան կլինի գիշերը` լուսնի լույսով: «Ահռելի ձոր է, մի կտոր լուսին», և ինչպե՜ս չհուզվել էս բնությունով, ինչպե՜ս Թումանյանը պոետ չդառնար. ակամայից հուզվում ես: Ափսոս` հեռու էր, թե չէ կգնայի, մի բան...
Read More«Իգդիր» գիրք
14.11.1984 Շարունակում եմ «Իգդիրը»… Հաստանում է, ճյուղավորվում և վերջը չեմ տեսնում: Մարդուս առաջին թշնամին ինքն է… պե՞տք էր քեզ գրիչ վերցնել, երբ վրձինը այսքան ծանրացել է ձեռքիդ… 11.09.1985 Իգդիրը վերջացրի… ստացվեց մակվեցու ասածով` «պոեմանման բան», եթե… մի 3 անգամ արտագրեմ, մի բան կստացվի: Բայց դա նշանակում է...
Read MoreԻմ հողի վրա անձրև չկար… 30.04.1984
Վաղը մայիս կլինի: Դեռ անձրևներ են, իսկական գարնանային՝ գոռգռոցով, կայծակով… իմ սիրած անձրևաձևը: Ինչքա՜ն եմ տկլորացել, կանգնել տակը… …Մի անգամ, երբ կռիվը նոր էր սկսվել, և մեզ հող էին տվել (հիմիկվա ժամացույցի գործարանի տեղը, որ ղռեր էին, քար ու քռա), մարգերը տնկելու ժամանակ մի ահավոր անձրև, սև ամպ հավաքվեց հենց այդ մեր հողի...
Read More