06.11.1961 Օ՜, երբ պիտի ամառը գա, որ նորից տեսնեմ Զանգեզուրը` երկրորդ հայրենիքս: Իսկ ինչի՞ երկրորդ: Ամբողջ հոգով (նկարչի) զգում եմ այդ հողի հմայքը և գիտեմ, որ վարձահատույց պիտի լինեմ… Միայն Խնձորեսկը բավական է, որ երեք Դելակրուա սնվեն!
Ակադեմիկոս Գամսախուրդիայի դիմանկարը. 1961, թուղթ, կավճամատիտ, 43×63, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ
27-28-29.03.1961 Թբիլիսի: Երեկ ու այսօր նկարում եմ Գամսախուրդիային: Երեկ համ ինքը խմեց, համ ինձ խմեցրեց: Բոլորս դարձանք «քյուլիկ», ինքն էլ հետներս: Քնեցի 8-ից մինչև առավոտ: Լավ գինի էր Մենգրելիայից` կարմիր, թանձր, «թեթև», բայց խարդախ: Էլի նույն… «ռուսասերն» ու «թուրքասերն» է: … Read More
Ինքնադիմանկար. 1974, թուղթ, ածուխ, սանգինա, 59 × 41, ընտանիքի հավաքածու
Իմ հիշողություններում իր շա՜տ կարևոր տեղն ունի Վարպետը՝ հզոր, վեհանձն, համակրելի, առնական արտաքինով ու կեցվածքով, խիստ ու համարձակ,կտրուկ շարժումներով, միշտ անսպասելի խոսքով ու խրատով, դիպուկ և կարևոր խորհուրդներով, մեր ժամանակների անզուգական արվեստագետը՝ Էդուարդ Իսաբեկյանը: Սամվել Համբարձումյան
Արփենիկ. 1964, թուղթ, ֆլոմաստեր 43×61, ընտանիքի հավաքածու
Ինչ տարօրինակ էր այս երկու-երեք տարին… Այդքան դաժան ինչպե՞ս կարելի է լինել դեպի իր անձը… Այս զարհուրելի էգոիզմի դարում մնացել էր մի խեղճ, որն ինքն իր ձեռքերով կտրում էր ամեն օր մի թել այն պարանից, որով կախված ենք բոլորս … Read More
