Իր կյանքի վերջին շրջանում Իսաբեկյանը մեծ նվիրումով անդադար աշխատում էր այդպես էլ, ավա՜ղ, անավարտ մնացած մի հսկայածավալ կտավի վրա, որը նվիրված էր իր կորուսյալ ծննդավայրին՝ Իգդիր քաղաքին: Տարբեր վերնագրերով հայտնի («Իգդիրի հոգեհանգիստը», «Հոգեհանգիստ», «Իգդիրի երևելիները») այդ ստեղծագործությունը, ի տարբերություն նույն թեմայով նկարչի վրձնած այլ աշխատանքների, օրինակ՝ «Իգդիրյան նախաճաշ» (1980) կոչված նատյուրմորտի կամ «Հարսանյաց երթ Կողբից Իգդիր» (1985) թեմատիկ-կոմպոզիցիոն պատկերի, ժանրային տարաբնույթ հատկանիշներով օժտված, մոնումենտալ համապարփակ, հայ կերպարվեստում իր տեսակի մեջ եզակի երևույթներից է:

Արարատ Աղասյան

 

Մայրս և ես. 1983, կտավ, յուղաներկ, 130×80, Էդուարդ Իսաբեկյան Ցուցասրահ

09.01.1979 Շարունակում եմ մայրիկի պորտրետը ինձ հետ… Տեմպերայով եմ նկարում: Համ դժվար է, համ էլ հաճելի…Ափսոս, օխրաներ չունեմ և, առհասարակ, պետքական ներկերս չկան:    

0
Իգդիրի երևելիները. Թաղում Իգդիրում․ 1986-2000, կտավ, յուղաներկ, 301×401, Էդուարդ Իսաբեկյան Ցուցասրահ

Էդուարդ Իսաբեկյանի անտիպ օրագրային գրառումները, մտորումները, հույզերը նկարի ստեղծման ճանապարհին կարդացեք այստեղ

0