1920-ից մինչև 1948-49թթ. մեր կերպարվեստում ստեղծված թեմատիկ-կոմպոզիցիոն պատկերներից և ոչ մեկը այսօր արդարացիորեն տեղ չի գտել Պատկերասրահի նմուշների թվում: Նրանցից` հազվագյուտ նմուշներ, և այն էլ վերապահությամբ, կարող էին արժանանալ ներկա ցուցահանդեսի – ինչու՞ ճիշտը չասենք – շատ լիբերալ ժյուրիի հավանությանը և կախվել ցուցահանդեսում: Մինչդեռ Է.Իսաբեկյանի, Հ.Զարդարյանի, Գ.Խանջյանի, Ա.Պապյանի և ուրիշների կոմպոզիցիոն կտավները իրավամբ լայն ճանաչում են գտել, և այն էլ` ոչ միայն Հայաստանում:
… Այս և համամիութենական ցուցահանդեսներում ներկայացված կոմպոզիցիոն կտավների բացարձակ մեծամասնությունը նվիրված էր պատմա-ռևոլյուցիոն թեմաներին և մեր ժամանակակից կյանքին: Դրանց մեջ կան գործեր, որոնք իրավամբ Մարտիկյանի լավ գնահատականին են արժանանում, կան և այնպիսինները, որոնք Մոսկվայում լինելով, հոդվածագրի տեսադաշտից վրիպել են, բայց դրա հետևանքով, իհարկե, չեն դադարել մեր կերպարվեստի համար զգալի արժեք ներկայացնելուց:
Դրանցից նշենք (ի լուր Մարտիկյանի) Է.Իսաբեկյանի «Հաղպատի գյուղացիների ապստամբությունը», Ն.Քոթանջյանի «Կիրակի օր», Ս.Մելքոնյանի «Արթնացում», Է.Մկրտչյանի «Գիշերային վար», Ս.Մուրադյանի «Դեպի հարազատ գյուղը» և այլն:
