Մարդու հոգին շա՜տ ավելի ծանր է… «Հոգին տանելը» տարիների ընթացքում ծանրանում է ու ծանրանում: Հոգին թեթևացնելու սակայն կան միջոցներ մինչև չոքելը, մինչև հոգիդ «բերանից դուրս գալը», ինչպես մեզ մոտ ընդունված է ասել, չպիտի թողնես դուրս գա… դուրս գալուց հետո … Read More
Ապրում էի մեր հին ծանոթների, դեռ Իգդիրից, տանը, Կլարա Ցետկին փողոցի վրա, և ամեն օր Զեմելը բարձրանում էի մի շնչով: Հետո տեղափոխվեցի հանրակացարան (Վակե), որը շատ հեռու էր այն ժամանակ հաշվվում, երբ դեռ տրամվայի ընդամենը շպալները կային, … Read More
Օ՜, նայեք Ռեմբրանդի նկարած ձեռքերին, դեմքերը մոռացեք մի պահ, միայն մի պահ` ձեռքերին նայելու համար: Դժվար է, բայց պետք է, քանի որ մարդու երկրորդ և գուցե ավելի բազմախորհուրդ, արտահայտիչը ձեռքերն են… Չեմ պնդում, մի … Read More
Սուրենյանցը իր ժամանակի մի բարդ երևույթ էր, որի ստեղծագործություններում զարմանալի թեթևությամբ միաձուլվում են արվեստի հնի և նորի, կլասիկ տրադիցիաների և մոդեռնի նվաճումները, բայց և այնպես նրա արվեստի հիմնական բնորոշողը, նրա արվեստը ինքնուրույն, ազգային, «սուրենյանցյան» դարձնողը նրա գործերի … Read More
Իր լուսեղեն մայրը՝ Վարդանույշ մայրիկը, ծագումով Մելիք Օհանյանների տոհմից, իրեն՝ Սերոյին լրիվ անունով էր դիմում Սերովբ, հակառակ բոլոր մայրերի, որոնք արդեն տարիքն անցած զավակներին շարունակում են փոքրացրած անուններով կոչել: Եվ հետը խոսելուց ամենասովորական ընտանեկան հարցերի շուրջ խոսում … Read More
Երբ ամեն անգամ, հոգնած նկարելուց, ցած եմ դնում վրձինները, զգում եմ, որ արվեստանոցում մեկն էլ կա, բացի ինձանից… Առանց շրջվելու էլ գիտեմ՝ ինքն է՝ Իգդիրը, իմ անքուն գիշերների ընկերը, իմ պաշտելին՝ Իգդիրը… և գիտեմ, որ հիմա կլսեմ … Read More
*** Վերից մայթով անշտապ գալիս է մի մարդ: Ծերունի է կարծես, բայց քայլում է հաստատ: Շուրջն էլ չի նայում, հայացքը` գետնին, Աշնան վերարկուն գցած մի ձեռքին: Այդպես ամեն օր միևնույն ժամին Իջնում է մարդը` վերարկուն թևին: Տանի՞ց է գալիս, թե՞ … Read More