Կոլորիտի հասկացողությունը հաճախ, իսկ անտեղյակ մարդիկ միշտ, խառնում են գամմայի կամ մոնոխրոն հասկացողության հետ` միամտորեն գործածելով «վարդագույն կոլորիտ», «երկնագույն կոլորիտ», մանուշակագույն և այլն: Դա այն նկարչությունն է, որի ստեղծածը հավասար է «փոխարինողի», «заменитель»-ի արժեքի: Նկարչության պատմության մեջ … Read More
11.04.1944 Շեքսպիրյան ֆեստիվալի համար նկարում ենք ես և Քոլոզյանը պաննո, մեր դերասանները շեքսպիրյան դերերում, նկարիչները, ռեժիսյորները և այլք: 30 պորտրե և պիտի վերջացնենք 22-ին… Լավ, եթե մենք ամբարտավան ենք և անփող, իսկ պատվեր տվողները ի՞նչ … Read More
04.09.1946Վերջացրեցի և հանձնեցի Աբովյանի տուն-թանգարանի համար մի փոքրիկ նկար` «Восхождение на Арарат», 80×60: Կատարեցի անսիրտ և պրոֆեսիոնալի խղճի ամենայն հանգստությամբ: Պիտի վարժվել այդպիսի պատվերների կատարման վրա, այլ կերպ կարելի է սոված զկրտալ: 05.09.1955 Աբովյանի … Read More
Փառասիրությունը նույն մոլագարության դրսևորումներից մեկն է, հիվանդություն է, ինչպես ալկոհոլիկի, թղթախաղի և այլն: Եվ եթե բանաստեղծ է կամ նկարիչ և եթե ունեցավ աշխատասիրություն… կհասնի բարձր կոչումների, շքանշանների, որից և կունենա մեծ բավարարվածություն, հպարտություն, բայց կզրկվի ամենաքաղցրից, ինչ կա կյանքում, կյանքը … Read More
Կնոջ մասին կարծիք հայտնել են հատկապես գրողները և հատկապես ֆրանսիացիք` Ֆլոբեր, Բալզակ, Ստենդալ, Մերիմե… Սրանք են: Ռուսներից էլ կան շատ… Տոլստոյ, Շոլոխով, Չեխով, Գորկի, Բուլգակով… էլի կան: Անգլիացիներից հիշում եմ Սվիֆթի կարծիքը, որը տարբերվում է բոլորից … Read More
Ի՜նչ հրաշք երգեցողություն է գնչուների երգը… Ողջ աշխարհի ցավն ու ուրախությունը մի տեղ հավաքած՝ մեկ հասնում է ցավի ու կսկիծի ծայրահեղության և … ընդվզում անսանձ, անկաշկանդ ուրախության… Ի՞նչ բան է դա… ոչ սկիզբն է հայտնի, ոչ … Read More
Իմ առաջին ծանոթությունը Երվանդ Քոչարի հետ եղել է, այսպես ասած, «հեռակա»: Պարզ պատճառով: Ես Թբիլիսիի ակադեմիայի ուսանող էի և դեռ առիթ չէր եղել անձամբ ծանոթ լինելու: Բայց 1940 թվին Հեղափոխության թանգարանի պատվերով ես մի նկար էի նկարել … Read More
Տեր Աստված… այս ի՜նչ հրաշալիք է այս ռադիոթատրոն կոչեցյալը: Ձայնադարանից հանել են «Ծառերը մեռնում են կանգնած»… «կատակերգությունը» և հանճարեղագույն Օլգա Գուլազյանի ձայնն եմ կլանում… Տեր Աստված, ինչքան լավ է, որ մի խելոք ձայնագրել է, չէ՞որ կարող էին պարզապես չձայնագրել… և … Read More
Գնացինք ձորը… Դեբեդի ձորը: Ի՜նչ ահռելի բան էր, տո՛, և ինչ ձայն է հանում… Ժայռի ծայրից ներքև ես նայում, գլուխդ պտտվում է: Տեսնես` ինչ տեսարան կլինի գիշերը` լուսնի լույսով: «Ահռելի ձոր է, մի կտոր լուսին», և ինչպե՜ս չհուզվել էս … Read More
14.11.1984 Շարունակում եմ «Իգդիրը»… Հաստանում է, ճյուղավորվում և վերջը չեմ տեսնում: Մարդուս առաջին թշնամին ինքն է… պե՞տք էր քեզ գրիչ վերցնել, երբ վրձինը այսքան ծանրացել է ձեռքիդ… 11.09.1985 Իգդիրը վերջացրի… ստացվեց մակվեցու ասածով` «պոեմանման բան», եթե… … Read More