Իր լուսեղեն մայրը՝ Վարդանույշ մայրիկը, ծագումով Մելիք Օհանյանների տոհմից, իրեն՝ Սերոյին լրիվ անունով էր դիմում Սերովբ, հակառակ բոլոր մայրերի, որոնք արդեն տարիքն անցած զավակներին շարունակում են փոքրացրած անուններով կոչել: Եվ հետը խոսելուց ամենասովորական ընտանեկան հարցերի շուրջ խոսում … Read More
Երբ ամեն անգամ, հոգնած նկարելուց, ցած եմ դնում վրձինները, զգում եմ, որ արվեստանոցում մեկն էլ կա, բացի ինձանից… Առանց շրջվելու էլ գիտեմ՝ ինքն է՝ Իգդիրը, իմ անքուն գիշերների ընկերը, իմ պաշտելին՝ Իգդիրը… և գիտեմ, որ հիմա կլսեմ … Read More
*** Վերից մայթով անշտապ գալիս է մի մարդ: Ծերունի է կարծես, բայց քայլում է հաստատ: Շուրջն էլ չի նայում, հայացքը` գետնին, Աշնան վերարկուն գցած մի ձեռքին: Այդպես ամեն օր միևնույն ժամին Իջնում է մարդը` վերարկուն թևին: Տանի՞ց է գալիս, թե՞ … Read More
Տեր Աստված, ինչ մարդ էր այդ ֆենոմենը, որ եկավ իր նախնիների երկիրը՝ Հայաստան: Քեզ եմ դիմում, Տե՛ր: Ուրիշներին դիմելը անօգուտ է, քանի որ այդ «ուրիշները» իրենց իրավունք են վերապահում բոլոր մեծությունների եղած-չեղածը քչփորել, այսինքն՝ սովորություն ունեն … Read More
Ես չգիտեմ, թե նկարչության արվեստը ինչ է անում մարդու հոգու հետ, մարդու էության հետ, այդպիսի «սոցիոլոգիական» հարցաթերթի ստուգում չեմ իմացել, գուցե եղել է, բայց գիտեմ, օրինակ, թե ինչ է անում գրականությունը` վեպը, բանաստեղծությունը: Ես ինձ օրինակ … Read More
Երեք դրվագ նշանավոր բանաստեղծի կյանքից Հրաչյա Հովհաննիսյանն (աջից) ու Էդվարդ Իսաբեկյանը 50-ականներին Այս դեկտեմբերին լրացավ Հրաչյա Հովհաննիսյանի ծննդյան 90-ամյակը: Պատկառելի տարիք, բայց ստորեւ պատմությունները «ջահելական», երիտասարդ հոգու պատմություններ են, որովհետեւ, անգամ 77 տարեկանում, երբ կնքեց յուր մահկանացուն՝ առույգ էր, աշխույժ, … Read More
Ուզեցի ինքս գրեմ, բայց… անհնար դարձավ, սիրտ չկա… Քանդակագործ Ռաֆայել Երվանդի Համբարձումյանը ծնվել էր 1926 թվին Երևանում: Սովորելով նախ Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի ուսումնարանում, ապա Գեղարվեստի ինստիտուտում, դեռ ուսանողական տարիներին արդեն … Read More
