Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Հայաստանի ազգային պատկերասրահ, National Gallery of Armenia

Posted on Փտր 14, 2017 in Uncategorized

Հայաստանի ազգային պատկերասրահ 1992

էջ 138

Էդուարդ Իսաբեկյանը (1914) Երևան է եկել Թբիլիսիի Գեղարվեստից Ակադեմիան ավարտելուց հետո: Հախուռն հույզերի տեր նկարչին հարազատ է պատմական ժանրը: Նրա կտավներին բնորոշ ռոմանտիկ շունչն ու դինամիկ էքսպրեսիան չի բխում խորհրդային էպոխայի կեղծ պաթոսից, ինչպես իր ժամանակակիցներից շատերի մոտ, այլ պայմանավորված է նկարչին հոգեհարազատ, մայր ժողովրդի պատմական ճակատագրով: Դա է պատճառը, որ նրա պատմական կոմպոզիցիաները չեն կորցրել իրենց արդիականությունը: Դիտողը հավատում է նկարչի արտահայտած` մարդու ու հայրենիքի դաշնությանը («Սասունցի Դավիթ»), անձնուրաց հայրենասիրության գաղափարին («Պատասխան Հազկերտին», Դ.Դեմիրճյանի «Վարդանանք» վեպի պատկերազարդումները), ժողովրդի անհաղթահարելի ուժին («Հաղպատի գյուղացիության ապստամբությունը»): Պատահական չէ, որ միշտ մտասույզ ու խոհուն են Իսաբեկյանի պատկերած անձինք («Գրող Ակսել Բակունցը», «Մոր դիմանկարը»):

 

National Gallery of Armenia 1992

p.138

Eduard Isabekian (1914) came to Yerevan after graduating from the Artistic Academy in Tiflis. To this artist of bold sentiments the historical themes comes most naturally. The romantic spirit and the dynamic expression typical of his works do not originate from the false pathos of the Soviet period, which was the case in most of his contemporaries, but is determinded by the historical destiny of his people, which was very dear to his heart. This is the reason why his historical compositions have not lost their modernity. The spectator believes in the sense of unity between man and his motherland (“David of Sasun”), in the devotion to the motherland (“Reply to Hazkert”, from the illustrations of D.Demirjian’s historical novel “Vardanank”), in the unrepressible power of the people (“The revolt of the Villagers of Haghpat”). It is not by accident that the figures he portrays are always in deep thought and contemplative mood (“The writer Aksel Bakunts”, “Portrait of the Mother”).

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով