Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Քաղաքները, ինչպես մարդիկ, մի օր ծնվում են, ապրում…

Posted on Սպտ 25, 2015 in Uncategorized

Վերջերս լույս տեսավ գեղանկարիչ Էդուարդ Իսաբեկյանի «Իգդիր» վիպասքը, որն իր գրական բարձր մակարդակով և հղացման ինքնատիպությամբ իսկական անակնկալ էր: Ներկայացնում ենք մեր հարցազրույցը նրա հետ:

 

-Ինչպե՞ս ծնվեց «Իգդիր» վեպը գրելու մտահղացումը:

-Ես գրող չեմ ու երբեք հավակնություն չեմ ունեցել գրական ինչ-որ բան ստեղծելու: Իսկ միակ մղումը այն քար լռությունն էր, որ կար Իգդիրի նկատմամբ: 70 տարում յոթ անգամ նրա անունը չտրվեց: Այդ ցավն իմ մեջ տարիների ընթացքում անընդհատ կուտակվում էր:

Համենայն դեպս խոսում էին Վանի, Մուշի, Սասունի, Մուսա լեռան մասին, բացի Իգդիրից: Այո՛, բացի Իգդիրից: Հետքրքիր բան է, 1918 թվականին Իգդիրը 10000 բնակիչ ունեցող մի ամբողջ գյուղաքաղաք էր.կինո ուներ, թատրոն ուներ: Ուներ էլի ինչ-որ մշակույթի կենտրոններ: Եվ ուներ սքանչելի ժողովուրդ՝ բարի, առաջին հայացքից չոր, կարծես թե խիստ, բայց շատ բարի ժողովուրդ: Կուտակված անարդարությունը, ցավն էր պատճառը, որ ես սկսեցի մտածել գրելու Իգդիրի մասին: Չէ՞ որ եղել է և հիմա էլ կա.Երևանից ընդամնեը 60-65կմ հեռավորության վրա է: Այստեղից նստեմ մեքենան, աչքերս փակ կգտնեմ մեր տունը: Երբ գաղթեցինք Իգդիրից, ես չորս-հինգ տարեկան էի:

Առանձին մի գրքի կոնցեպցիա, ծրագիր չեմ ունեցել, պարզապես, ինչ-որ հիշում էի, լսել էի զրույցներից, մեծ մանկավարժ, պրոֆեսոր Շավարշյանի հետ ունեցած զրույցներից, հորեղբորս հիշողություններից: Տարբեր առիթներով մայրս էր պատմում ինչ-որ բաներ: Այդ բոլոր հիշողությունները մնացել էին մեջս, և ես սկսեցի հատվածաբար գրել, չիմանալով, թե ինչ պիտի լինի վերջը: Երկար տևեց գրելս.երեքից հինգ տարի: Չորսից հինգ անգամ արտագրել եմ:

-Գրականությունն ու նկարչությունը Ձեզ համար ի՞նչ ընդհանրություններ և ի՞նչ տարբերություններ են ունեցել: Դուք բազմավաստակ նկարիչ եք, տասնամյակներ եք անցկացրել նկարչության մեջ և մեր այն հազվագյուտ նկարիչներից եք, որ միշտ զբաղվել եք նաև գրականությամբ: Համենայն դեպս վերջին 20 տարում էսսեներ եք գրել:

-Իսկապես, ես ճարտարապետությունը, երաժշտությունը, պոեզիան, գրականությունը և նկարչությունը սիրել եմ հավասարազոր: Բայց, իհարկե ես նկարիչ եմ: Բայց ինձ վրա նրանց ստեղծագործություններն այնքան չէին ազդում, որքան Չարենցի մի բանաստեղծությունը:

Բանաստեղծություններ գրե՞լ եք:

-Գրել եմ, երբ տրամադրությունս լավ է եղել:

-Ձեր գիրքն այսօրվա գրականության ֆոնի վրա լա՞վ գրականություն եք համարում:

-Գիտեք, ես վախենում եմ, որ իմ գիրքն անգամ գնորդ չունենա: Առաջին ընթերցողը Վահագն Դավթյանն է, որը կարդալուց հետո ասաց.«Անմիջապես տար տպելու»: Եվ ես էլ չէի հանձնի տպագրության, եթե թերագնահատեի:

 

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով