Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Երևելի հայ նկարիչ Է.Իսաբեկյանի խառնաշփոթ կյանքի ժպիտներից

Posted on Սպտ 25, 2015 in Uncategorized

Երևելի հայ նկարիչ Էդուարդ Իսաբեկյանի խառնաշփոթ կյանքի ժպիտներից

 

Իսաբեկյանը Իջևանում
Իջևանի Աչաջուր մեծ գյուղում Իսաբեկյանը տեսնում է ցեխերի մեջ առանց պատվանդանի դրված Լենինի արձանը:
-Մեղա՜ քեզ, Տե՛ր,-զարմանում է,- խեղճ Պարսամյանին էս ցրտին ու անձրևին էստեղ ինչի՞ են կանգնեցրել:

Իսաբեկյանը և նախագահը
Անձրևից հետո երեկոյան սարերից իջնում էր Աչաջուրի նախիրը: Ձիու վրա հոգնած ու թրջված հովիվը ոչ ոքի չէր ուզում նկատել:
-Արշալույս,-գոռում է կերած խմած, կարմիր թշերով գյուղխորհրդի նախագահը,-հլա մի էս կողմ մտիկ արա, տես ի՜նչ մարդ ա (մատնացույց անելով Իսաբեկյանին), Հրանտի հնգերն ա, հա՜… (նկատի ունի համագյուղացի պրոֆեսոր Հրանտ Թամրազյանին):
Հովիվն անտարբեր ու հոգնած քշում է իր ձին: Նախագահը, որ Իսաբեկյանի հետ նոր էր վեր կացել գինիներով լիքը սեղանից և ուզում էր հյուրին ապացուցել, թե ինքը էս գյուղի տերն ու տիրականն է, զայրացած գոռում է անտարբեր հովվի ետևից.
-Այ տա, քեզ եմ ասում, չե՞ս լսում, մարդը Հրանտի հնգերն ա…
Երբ նախագահը երրորդ անգամն է բղավում, արդեն զայրանում, ապստամբվում է թրջված հովիվը…
-Տո ձեր Հրանտն էլ, իրա հնգերն էլ… համ էլ ձեր հերերը՝ առանձին-առանձին:
Իսաբեկյանը հիացմունքով փռվում է ցեխոտ գետնին:

Իսաբեկյանը Սիսիանում
Սեղանի շուրջ սիսիանցիները տեսնելով, որ Իսաբեկյանը շատ է տխրում սահմանից այն կողմ մնացած իր ծննդավայր Իգդիրի համար, ասում են.
-Ոչինչ, վարպետ, մի տխրիր: Սիսիանը քեզ ծննդավայր, պակաս տե՞ղ ա:
Եվ խմում են նկարչի «նոր ծննդավայրի» կենացը: Երբ դեռ Իսաբեկյանը քիչ էր խմել, մի կերպ հաշտվում էր, բայց երբ արդեն բավական գինի էր ճաշակել և նորից լսեց, թե ինքը կարող է Իգդիրի փոխարեն Սիսիանն ընտրել, կատաղեց.
-Վերջ տվեք, դուք, գիտեք ի՞նչ բան է Իգդիրը: Ձեր քնծռոտ Սիսիանը ինչիս է պետք: Մի բանաստեղծ ունեք, խեղճը քսան տարի չի կարողանում իր տունը շինի: Գնացեք նրան տիրություն արեք, ինձ հետ գործ չունեք:

Իսաբեկյանը Երևանում
Իսաբեկյանը քչերի նման իր վաղեմի բարեկամ Անտոն Քոչինյանին չլքեց հատկապես այն ժամանակ, երբ վերջինս այլևս պաշտոն չէր զբաղեցնում: Իսաբեկյանի շնորհիվ Քոչինյանը այցելեց կերպարվեստի մի քանի նշանավոր ցուցահանդեսներ, որոնց թվում նաև հայ մեծ քանդակագործ Հակոբ Գրիգորյանի ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը:
Մի օր Իսաբեկյանը ուզում էր ընկերոջը հրավիրել իր անհատական ցուցահանդեսին.
-Պապիկդ ու՞ր է,- հարցնում է հեռախոսով Քոչինյանի թոռանը:
-Ջրվեժում է,-լսվում է պատասխանը:
-Լավ, բալիկ ջան,- հանգիստ պատասխանում է Իսաբեկյանը:
Բայց մի շաբաթ հետո նրանք երկուսով հրավիրված էին հյուրասիրության:
-Պապիկդ ու՞ր է,- Քոչինյանի թոռանը հեռախոսով հարցնում է Իսաբեկյանը:
-Ջրվեժում է:
-Ա՛յ մարդ,-ջղայնանում է Իսաբեկյանը,- ասա Ջրվեժում ի՞նչ կա, որ ամեն օր վազում ես Ջրվեժ: Կարծես մի Աշտարակ է, Իգդիր… Ջրվեժ, թե դրա ինչն է ջրվեժ… Ասա Իսաբեկյան պապիկն ասաց, բա էդպես կարելի՞ է, բա էդպես եղա՞վ…

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով