Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Իսաբեկյան Է. – Իմ հին ու նոր – թերթ, «Գրական թերթ», Ե., 16.01.1970

Posted on Սպտ 25, 2015 in Uncategorized

Պոետներն ասում են՝ դժվար է նկարչության մասին խոսելը: Նկարիչները նույնն են ասում պոեզիայի մասին.երևի նման, ընդհանուր մի բան կա երկուսի մեջ, դրա համար էլ դժվար է, կամ… շատ պարզ է, հասկանալի և… նորից դժվար: Հրաչյան նկարիչ է և գեղանկարիչ՝ բառիս ամենահմայիչ իմաստով՝ կոլորիստ.այսինքն՝ ծնվել է հասկանալու խոսքի (գույնի) ամենանուրբ ելևէջները, կիսատոների խրթին լեզուն, որ քչերին է վերապահված:
Եթե պոետ ծնվում են, ապա ծնվելուց հետո չպետք է ծերանալ.ով զգում է, որ ծերանում է, թող պիեսնե՜ր գրի…Հրաչյան էլ է ուզում գայթակղվել, բայց դեռ չի հաջողվել.չեմ կարծում, որ հաջողվի: Դա առանձին շնորհք է, իսկ շնորհք տվող ժլատը մի օր է տալիս և ինչ-որ քանակությամբ.ոչ՛ ավելացնում է հետո, ոչ՛ պակասեցնում: Իսկ տարի՞քը, ժամանա՞կը.- Ժամանակը շնորհքին ջուր է ավելացնում, քրտինք և… արյուն.հենց իր՝ պոետի սրտից…
Ժամանակը իսկական բանաստեղծի, արվեստագետի հետ անում է այն, ինչ անում է լավ նկարի, գորգի, կամ գինու հետ.պարզապես գինն է ավելացնում: Դժվար է պոետ հորջորջվել հայոց աշխարհում.չորս կողմդ Մասիսներ են, Արագածներ չորս գլխանի, Արա լեռ, Կապուտ ջուղ… Շատ բեռով դժվար է լեռ բարձրանալ…և չմոռանանք, որ «Դավթար» տանելու համար…«Փիլ» է հարկավոր: Թող որ իմ սիրելի պոետ, իմ հին ու նոր ընկեր Հրաչյան իր հայրենի Շահաբի Հադիս լեռն է բարձրացել (ցածր չկարծեք…), բայց նա լեռան տակ խմել է քառասուն աղբյուրների զարմանալի ջրից…Ուրեմն, դեպի վեր, իմ սիրելի Հրաչյա, դեպի լյառն Մասիս…

 

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով