Էդ.Իսաբեկյան 1914-2007. Աբստրակտ նկարչություն. 20.10.1985

Posted on Սպտ 2, 2016 in Գրականություն

20.10.1985  Ամեն մի նկար (նամանավանդ «հայեցողական»), եթե իր մեջ ինչ-որ «թաքուն» միտք, միտում չունի (նկարչի կողմից, նկարելու պահին), հեչ բան է: «Աբստրակտ» նկարչությունը (արվեստը), որ կոչված է բոլոր տեսակի «մտացածին» նկարչությունը…ժխտելու, ինքը հենց այդ սիզիֆյան գործով է զբաղվում և զբաղվել է, և այդ են անում դեռ օրապակասների մի բազմաքանակ բազմություն՝ սեռ ու պատկանելություն կորցրած:
Այդ աբստրակտ նկարչությունը, ինչ որ ինքը «ժխտում է» և ժխտում է «մտացածին», «ծրագրված» միտք ու բովանդակություն, այսինքն՝ «հնարված», մտքի ու ուղեղի արդյունքի նկարչությունը, «տեսածի ու շոշափածի» նկարչությունը (արվեստը), արևի լույսն ու կապույտ երկինքը «չտեսնող», վարարած գարնան գետերը «չտեսնող»…կույր շան ձագի «գիտակցությամբ» ապրող էությամբ, այսինքն՝ ոչինչ «չգիտակցելով», «չգիտակցելու» ցանկությամբ անում է միանգամայն հնարած, մտածված, «ծրագրված» նկարչություն (արվեստ). ուղեղի… (նայած ի՜նչ ուղեղի), մտքի (նայած ինչ մտքի) նկարչություն, լրիվ ամորձահատված, իմպոտենտիվ, կիրք ու հույզ, զգացմունք չունեցող «անձևություն», հենց իր՝ ձևի «հակաձևը»… Եվ, միով բանիվ, «դեբիլային» նկարչություն (արվեստ):
Ես չգիտեմ, թե ինչու եմ այս մասին գրում և որ գրում եմ…վատ եմ անում: Մարդ իր չուզած, չսիրած բաների մասին չպիտի գրի, քանի որ կարող է սխալվել՝ միակողմանի լինելով…
Էլ չեմ գրի: Միակ տեղը, որտեղ «արվեստագետները»…քիչ թե շատ ազատ են զգում իրենց, մնում է այս՝ նկարչություն կոչված արվեստը, որ մնացել է ուշադրությունից (հասկանալի է՝ «ում» կողմից) դուրս, արհամարհված, լուրջ բանի տեղ չդրված և, ինչպես «տան այլանդակ երեխան» …թողնված է իր «պակասավորության» մեջ – ազատ… տկար, ապօրինի լակոտի վիճակի, բայց «համը չհանի»-ի աստիճանի:
Հե՜յ գիտի նկարչություն…արարողի աստիճանից մինչև ոչնչություն: Եվ իրենց իսկ ձեռամբ:

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով