Շրջիկ արվեստանոց… 15.02.2002

Posted on Փտր 23, 2018 in Գրականություն

 Շրջիկ արվեստանոցի աշխատանքին մասնակցողները միշտ տարբեր էին լինում, իսկ կային նկարիչներ, որ մշտական մասնակից էին:
Շրջիկ արվեստանոցին հաճախ մասնակցում էին Սարյանը, Կոջոյանը և էլի ուրիշ մեծեր… Հետաքրքիր էր լինում: Եվ ով չէր մասնակցել այդ տարվա երթերին, լսում էին, և ես էլ, տղաների պատմությունները, իսկ պատմիչներից ամենաակտիվը Տիրատուրյան Մկրտիչն էր: Եվ լսում էինք նրա «ձևավորումներով» պատմությունները, որ հաճախ անհավատալի էին թվում: Եվ մի անգամ էլ պատմեց մի խոսակցության մասին: Եվ զրույցը գնացել է Իսահակյանի, այսպես ասած, «սիրային էջերի» մասին: Վարպետ Մարտիրոսը ասել է (իբրև թե). «Դե, ի՞նչ հետաքրքիր բան կա դրանց մեջ… յարիս տարան, յարիս բերին…, ձանձրալի է»… Այդպես պատահում էր վարպետի հետ, ինչպես ասենք, երբ քնելուց առաջ կոշիկներն է հանել, ասել է. «Սա ի՜նչ բան է, ամեն օր` հագիր, հանիր, հագիր, հանիր»… Երևի դա էլ դրանց թվին է պատկանել: Եվ Իսահակյանին փնովելու համար չի ասել, երևի հենց այնպես, խոսքի մեջ: Եվ դա էլ պատմում էր Տիրատուրյանը, որն էլ ասացինք, որ սիրում էր մեծերից բաներ պատմել…
Հավատացի, քանի որ իսկապես այդ «յարը» մի քիչ չարչրկել է վարպետը կարծես… Եվ վերջն էլ ասել է. «Լուրջ բաներ ունի գրած, չէ՞»: Եվ այդ «լուրջերը» շատ են, քիչ չեն: Իսկ ամենալուրջը «Աբու Լալա Մահարին» է կարծեմ: Իսկ էդ «Մահարին» էլ… շատ նման է… դրանից առաջ Բարաթաշվիլու գրած մի պոեմին, որն էլ իսկապես լավն է: Եվ չի բացառվում, որ իրար մոտ և հեռու պոեմներ են նույն նյութի մասին գրել: Այդպես էլ է լինում և ոչ միայն պոեզիայի մեջ:
Բայց ահա այդ «յարիս տարան»-ը չպիտի Տիրատուրյանի պես զավզակի մոտ ասվեր: Մենակ հո ե՞ս չեմ լսող եղել:
Մեծություններն էլ մարդ են, իրենց թուլություններն ունեն: Իսկ հաճախ էլ իրար կարող են ձեռ առնել:

Leave a Reply

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով